• Marami na namang tao sa National Bookstore lalo na sa notebook section dahil sa pagpili ng cute na notebooks.
• Marami na rin ang nagkakaagawan ng size ng black shoes.
• Puno na naman ang tindahan ng bag at kung anu-ano.
• Marami na naman ang nagrereklamo sa kapal ng libro na meron sila.
• Ung iba, reklamo na naman dahil maagap ulit silang gigising sa umaga at hindi na sila makakapag-Tumblr gaya ngayong bakasyon na halos magdamag.
• Marami na rin ang excited dahil magkikita kita na sila ng mga kabarkada nila.
• Ung iba excited kung sino ang magiging new seatmate nila dahil baka si crush ang makatabi.
• Ung iba naman halos atakihin na sa puso sa sobrang kaba dahil baka terror ang new adviser and teachers nila.
• At ang pinakamasaklap, ung mga estudyanteng excited ng pumasok para lang magkapera sila.

Okay lang kahit wag niyong basahin, wala naman talagang nagbabasa ng mga posts ko (emo lang). Gusto ko lang talagang maglabas ng saloobin. 

Feeling ko kasi ang sama kong anak. Ako kasi, half-pinay, half-chinese. Ung daddy ko Singaporean, so hindi siya marunong magtagalog. Tapos pag nasa bahay pa kami, tagalog lang kami ng tagalog, pag kakausapin ko ung daddy ko, hindi ko ini-english, tagalog pa rin ang imik ko sa kanya. Nahihiya kasi akong mag-english, baka sabihin wrong grammar o kaya pagtawanan ako, pero alam ko namang hindi, kaso ewan. Ayaw ko lang talaga. Kaya pag minsan, sabay sabay kaming nakain, tapos kwentuhan kami nina mommy, feeling ko laging out of place si daddy, tapos pag tatanungin niya kami kung ano daw un, tinatagalog ko ang pagsagot, so hindi rin niya naiintindihan. Ang bad ko ba?

Tapos kagabi, nung umuwi siya galing trabaho, mga 11pm na siguro un. Nakaupo ako nun sa sofa, kasama ung ate ko saka ung kapatid kong bunso. Pare-pareho kaming may hawak na cellphone, nagbabasa kasi ako ng story sa Wattpad tapos ung ate ko ganun din tapos ung bunso kong kapatid naglalaro ng games. Nung dumating ung daddy ko, hindi man lang namin pinansin. Parang snob lang. Tapos sabi ni daddy, super busy daw namin. Kaya feeling ko tuloy, pakiramdam ni daddy wala lang siya sa amin. Tapos pag minsan kinakausap niya kami, tapos hindi ko maintindihan ung iniimik niya, ang hirap kasing intindihan kasi nga Chinese siya eh ang nangyayari nauuwi lang ang usapan namin sa “ha?” “ano?” lang ang iniimik ko. Waaaah..ako na ata ang pinakamasamang anak T_T

And i hope you’re doing the same. Life may get complicated between the two of you, but i wish for both of your happiness. No, i won’t get in the way. I’ll try to forget. I’m a girl. I know how it feels. I’m a girl. I know what jealousy means. I’m a girl and i do understand. But please, be happy. Make him happy. Because i never had a chance to make him smile and i regret it. I regret not holding him tight. I regret letting him go. I regret everything. But now, i don’t. I know what destiny holds and tells. He’s for you. And you’re for him. I have nothing to do against my will. It’s the destiny’s verdict. Just stay the way you are now. 

Ang dami kong nakilala sa Tumblr. Halos araw-araw, iba’t ibang tao. Ung iba naging kaibigan ko, ung iba naman nakausap ko lng ng isang beses or TA tapos wala na, back to normal, back to being strangers. Iba’t ibang tao sa iba’t ibang bansa na may iba’t ibang ugali.

Marami akong nakilalang magaganda, gwapo, cute, SWAG at modelish ang style. Halos lahat ng blogs nila pictures nila. And i found it really cute, really. Tapos ung iba, super galing na photographers. Araw-araw akong nakatambay sa mga blogs nila. Tapos sa araw-araw na pagtambay ko at paniningin ng mga shots nila, narealize ko sa sarili ko na gusto ko ring matuto ng photography. Kaya thank you sa inyo dahil kayo ang naging inspiration ko. Tapos ung ibang nakilala ko katulad nina *insert URL here* (i don’t wanna mention their names) ang gagaling mag-english, at magcompose ng thoughts. Para silang real writers and poets, kaya naman super hinahangaan ko din sila at kaya kung minsan sinisikap ko na mag-english rin sa mga posts ko, ung english na to the max, ung nakakadugo ng ilong talaga. HAHA Para feel. Tapos ung ibang bloggers naman na nakilala ko, puro rants about their lives, happenings and experiences na kung minsan nakakapagpatawa sakin at nakakapagpakilig lalo na kapag love story na nila ung kinuwento nila.

Nakakatuwa dahil ang daming nangyare sa buhay ko simula nung nagTumblr ako. Siguro ung iba, wala lang. Gusto lang talaga nilang ipost ung nararamdaman nila kaya sila nagTumblr. Pero ung highlight talaga ng pagbloblog ko is to meet friends. And i do earn some. Kaya never kong pinagsisihan na nagTumblr ako. Kasi i meet a lot a friends, nagka interest ako sa photography, na-enhance ung English skills ko at nakilala ko ang iba’t ibang ugali na ipinapakita ng kapwa ko bloggers. Kaya tumblr, thanks so much! At sa mga naging friends ko at magiging friends ko palang, thank you din. Mahal ko kayo :”> ♥

Hindi ako t*nga para magpakat*nga ulet. Oo, alam ko na “Everyone deserves a second chance”. Siguro karamihan ng babae bibigyan ng 2nd chance ung ex nia. Kasi MAHAL niya eh. So sa tingin nila eto na ung chance para magkabalikan na ulet sila. Why not grab the opportunity nga daw, d ba? Pero para sakin, Once is enough. Kung nakaya nga niya akong iwan noon, paano pa kaya ngayon? Kung nakaya nga niya akong saktan-saktan na lang dati, eh d mas masakit pa ang mararamdaman ko kung sasaktan niya ulet ako? Nagawa niyang mabuhay dati ng wala ako. Nagawa niyang iwan at saktan ang tulad ko. Tapos ngayon, makikipagbalikan siya?! Hindi ako T*NGA para magpakaT*NGA ulet. Dahil once na sinagot ko siya at naging kami ulet, anytime pede niya akong iwan. Nagawa nga niya dati eh, so anytime pde niya rin ulet akong gaguhin ng ganun-ganun na lang. 

Maraming babae ang higit na nasasaktan ng dahil sa 2nd chance na yan. Mas marami ang naiyak kasi akala nila nagbago na ung guy. Akala nila, they’re meant to be together na talaga in the end. Akala nila, forever na ang kanilang pagmamahalan. Pero hindi eh. Hindi naman yan isang tanong isang sagot. Kasi kahit sino sa atin walang may alam kung ano nga ba ang mangyayari in the near future. Wala naman sa kamay natin kung ano ang gusto nating mangyari. Kung ano ang gusto nating love story. Kasi anytime pde nia tayong masaktan. Anytime pde nia tayong iwan. At anytime, pdeng magbago ang puso niya at idikta na hindi na tayo mahal.

We should learn from our previous mistakes. Tama na ung isang beses na lang tayong masaktan. Wag na nating pahirapan pa ang ating sarili.

 …fall for the one whom we think is right for us and love those who don’t love us back.

We often ignore the pressence of the person who’s been loving us all along. Sometimes, the right person’s already in front of us but we kept on looking on other guys. Sometimes, the right person has been chasing us all along but we kept on running away from him. And sometimes, the right person has been there already shouting to the world that he loves us but we kept on being deaf. It hurts to know that he’s there, but you kept on ignoring him. And the worst part is, you’ll just notice his presence when he’s not there already. Just when he has already given up on us. Just when he doesn’t love us anymore. </3